Πριν απο λίγες ημέρες δέχτηκα ένα τηλεφώνημα που με έκανε να αναθεωρήσω πολλά πράγματα και στις σκέψεις μου, αλλά και στην πορεία που θα πρέπει να ακολουθήσω. Μια ημέρα πριν είχα κάνει ένα ρεπορτάζ στην εφημερίδα, για τις Ακαδημίες του Ολυμπιακού και ξεχώρισα κάποια από τα παιδιά που πραγματικά επειδή παρακολουθώ τα τμήματα εδώ και χρόνια, μου έχουν προκαλέσει το ενδιαφέρον. Και δείχνουν, ότι έχουν τα προσόντα και το ταλέντο, να διακριθούν και να φτάσουν ψηλά (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι και απόλυτο), επειδή το βλέπω εγώ έτσι. Στο τηλέφωνο ο πατέρας ενός από αυτά τα παιδιά, που δεν είχα γράψει το όνομα του. Και αφού στην αρχή με πιάνει με το «καλό», στην συνέχεια όταν βλέπω το απίστευτο θράσος του «βγαίνω έξω από τα ρούχα μου».«Δηλαδή ο δικός μου δεν σου αρέσει; Είμαστε φίλοι και γνωριζόμαστε»… Του εξηγώ ότι είναι μια προσωπική εκτίμηση και σε αυτά τα πράγματα δεν υπάρχουν φιλίες Γίνεται επιθετικός και αρχίζει να το «παίζει και μάγκας» αφού βλέπει, ότι δεν πάω «με τα νερά του» και δεν είμαι διατεθειμένος να υποκύψω στην επιθυμία του να γράψω καλά λόγια και για τον δικό του γιό μου λέει «Καλά θα τα πούμε»,(!) είναι οι τελευταίες του λέξεις. Ότι θα τα πούμε αυτό είναι σίγουρο. Δεν γράφω το όνομα του, γιατί είναι και αυτό «μέσα στο παιχνίδι», αλλά το έδωσα εκεί που πρέπει για να ξέρει ότι οι «μαγκιές πληρώνονται».
Άλλου είναι το θέμα.
Υπάρχει περίπτωση αυτό το παιδάκι να παίξει ποτέ μπάλα, με τέτοιο πατέρα; Που παίρνει στις εφημερίδες και απειλή, γιατί δεν γράφουν και το όνομα του γιου του στα ταλέντα του Ολυμπιακού; Έχει καμία τύχη αυτό το παιδάκι, με τέτοιο «καλό μπαμπά»; Και κάπου μου έχουν «σφυρίξει» ότι όλη την ημέρα είναι στα τηλέφωνα με τους δημοσιογράφους και τις εφημερίδες και προσπαθεί να κάνει τον γιο του «παικταρά»(!) Αυτή είναι η κατάντια του Ολυμπιακού και όχι μόνο, γιατί φαντάζομαι ότι τέτοιοι καλοί μπαμπάδες υπάρχουν πολλοί,(στην Ελλάδα ειμαστε), μου με το ζόρι τα παιδιά τους πρέπει να γίνουν ποδοσφαιριστές
Θα έχει και συνέχεια «το έργο»….
